Har’dan kül’e dönüşmek

Uzun bir aradan sonra kelimelerimi tekrardan bir araya getirmek, bağı çözülmüş dizlerimin tutmayışı gibiydi. Yürüyememek, konuşamamak, anlatamamak, zorla bir şeylerden vazgeçmek… 

Zor olduğunu bile bile ümitlenmek gibisi var mıydı bu hayatta? Ya olmasaydı ya ellerimi ısıtacak sevgim olmasaydı. ? Neden bu kadar dibe batar ki insan ‘tekrar sıçrayabilmek için mi?’ 

Bu kadar zor olmamalı hiç bir şey bu kadar basit.

Seni anlatmak sayfalarımı senle doldurmak yokluğunda sayfalara suretini çizmek… Duyurmak tüm dünyaya seni, adını. Şanını, unvanını…

Ah ne kutsal bir şeydir Aşk… Hak etmeyişini bile bile seni yüceltmek her seferinde

Ve sonraları her acıya alışıldığı gibi buna da alışmak… Her defasında başlamak yeni güne

Pişmanlıklarım var inanın, keşkelerim var. Böyle olduğu sürece nefes almanın ne kadar zor olduğunu dilimize dolanan şarkılarla izah etmek en iyisi…

Şimdi har olan kalbimi gözyaşlarımla söndürüp tekrar küllerini savuracağım dünyaya her nefes alan canlının yüreğine bir bir işleyeceğim seni… 

Herkeste bir parçan olacak bende bütünleşen ve sen beni öldürdükçe başkalarında tekrardan can bulacak umutlarım…

Dibnot: Yeniden yaşamayı göze alanlara itafen…

YORUM EKLE
banner441

banner566

banner554

banner558

banner141

banner557

banner568