İstanbul konuşur ben dinlerim












İstanbul konuşur, ben dinlerim .
Önce biraz ürkek, 
Biraz utangaç bir edayla kelam eder.
Sonra bir parça gülümser bana.

İstanbul anlatır, ben yazarım.
Acılarını, hüzünlerini,
Tarih kokan hikâyesini dillendirir,
Anlatır da anlatır.
    
İstanbul konuşur, ben dinlerim.
Eminönü’nden bir vapur kalkar,
Tramvaya yetişir genç sevgililer,
Karaköy’de simit satar Ahmet Efendi.

İstanbul hiç uyumaz, hiç yorulmaz,
Hiç bitkin düşmez,
Fatihlerin Süleymanların şanını taşır,
Gücünü imandan alır.

İstanbul şarkı söyler, ben dinlerim.
Önce biraz hüzün kokar dizeleri,
Sonra ritimle bezenir tüm sözleri,
Dalgalara eşlik eder nameleri.  

İstanbul gül kokar,
Ben içime çekerim.
Önce gökyüzüne yayılır kokusu,
Sonra genze dolar her zerresi.

İstanbul deniz kokar,
Ben mest olurum.
Aşk kokar İstanbul, 
Ben aşkın kendisi olurum.

İstanbul dokunur bana,
Ben hissederim.
Saçlarımı okşar bazan ,
Tenime bir buse koyar.

İstanbul yaşar, 
Nefes alır derin derin,
Ve ben,
İstanbul’u kendimde yaşatırım.


 


    
YORUM EKLE
banner441

banner566

banner554

banner558

banner141

banner557

banner568